Κάποτε ένα νεόκοπος επενδυτής
επισκέφθηκε μια μαρίνα που στάθμευαν πολυτελή σκάφη
αναψυχής. Τι δουλειά κάνετε; τον ρώτησε ο φύλακας. Επενδυτής
στο χρηματιστήριο, απάντησε αυτός.
Πολύ ωραία!... Αυτά εκεί τα σκάφη στον προβλήτα νούμερο δυο είναι των ιδιοκτητών των εισηγμένων εταιρειών. Μπροστά του ήταν παρατεταγμένη μια σειρά από ολόλευκα «τέρατα». Καθένα χωρούσε τον πληθυσμό μιας πολυκατοικίας.
Ήταν όλα περασμένα στα έξοδα των εισηγμένων επιχειρήσεων και σαν συνέπεια όλοι οι μέτοχοι ήταν που μοιράζονταν τα έξοδα, συμπλήρωσε ο φύλακας.
Αυτά εκεί ποιών είναι; ρώτησε ο νεόκοπος εξερευνητής της κερδοσκοπίας. Αυτά είναι των χρηματιστών και των χρηματιστηριακών συμβούλων του απάντησε ο φύλακας.
Καλά, και των άλλων επενδυτών του χρηματιστηρίου που είναι τα σκάφη; Ρώτησε ξανά ο πορθητής των μυστικών της θεμελιώδους και τεχνικής ανάλυσης.
Ο φύλακας έτριψε το μουστάκι του. Κατά μια έννοια τα σκάφη και από τις δυο προβλήτες που σου έδειξα, στους επενδυτές του χρηματιστηρίου ανήκουν. Όσοι όμως δεν μάθουν να τα κουμαντάρουν μόνοι τους δανείζονται από τα πληρώματα των άλλων δυο προβλητών με τη μέρα. Η αμοιβή που πληρώνουν είναι ανάλογα με τη χρήση και είναι και σε είδος...
Σε είδος;
Ακριβώς! Τους πληρώνουν με εξαρτήματα από το σκάφος. Μια μέρα πλεύσης είναι π.χ. ένα κομμάτι της πλώρης. Άλλη μια μέρα, άλλο ένα κομμάτι. Μετά η τιμονιέρα, η μηχανή, οι καμπίνες κλπ. Οι λίγοι που μαθαίνουν να οδηγούν μόνοι τους δεν τα δένουν εδώ κοντά...
Αν τους το ρίξουν και σε καμιά ξέρα, τους το αγοράζουν κοψοχρονιά για παλιοσίδερα. Ανταλλακτικά και τέτοια...
Είσαι καινούργιος ακόμη και δεν ξέρεις, του είπε ο φύλακας. Εγώ που βλέπω πως αλλάζουν χέρια τα σκάφη ένα έχω καταλάβει. Όσοι κερδίζουν στο χρηματιστήριο από τους τρίτους δεν είναι αυτοί που οι χρηματιστές αποκαλούν καλοί πελάτες. Δεν κάνουν τζίρο και άρα δεν αφήνουν προμήθειες.
Ούτε αυτοί που πλησιάζουν τους ιδιοκτήτες των μεγάλων σκαφών να αρπάξουν κάτι στη ζούλα...
Η υπομονή
Πολύ ωραία!... Αυτά εκεί τα σκάφη στον προβλήτα νούμερο δυο είναι των ιδιοκτητών των εισηγμένων εταιρειών. Μπροστά του ήταν παρατεταγμένη μια σειρά από ολόλευκα «τέρατα». Καθένα χωρούσε τον πληθυσμό μιας πολυκατοικίας.
Ήταν όλα περασμένα στα έξοδα των εισηγμένων επιχειρήσεων και σαν συνέπεια όλοι οι μέτοχοι ήταν που μοιράζονταν τα έξοδα, συμπλήρωσε ο φύλακας.
Αυτά εκεί ποιών είναι; ρώτησε ο νεόκοπος εξερευνητής της κερδοσκοπίας. Αυτά είναι των χρηματιστών και των χρηματιστηριακών συμβούλων του απάντησε ο φύλακας.
Καλά, και των άλλων επενδυτών του χρηματιστηρίου που είναι τα σκάφη; Ρώτησε ξανά ο πορθητής των μυστικών της θεμελιώδους και τεχνικής ανάλυσης.
Ο φύλακας έτριψε το μουστάκι του. Κατά μια έννοια τα σκάφη και από τις δυο προβλήτες που σου έδειξα, στους επενδυτές του χρηματιστηρίου ανήκουν. Όσοι όμως δεν μάθουν να τα κουμαντάρουν μόνοι τους δανείζονται από τα πληρώματα των άλλων δυο προβλητών με τη μέρα. Η αμοιβή που πληρώνουν είναι ανάλογα με τη χρήση και είναι και σε είδος...
Σε είδος;
Ακριβώς! Τους πληρώνουν με εξαρτήματα από το σκάφος. Μια μέρα πλεύσης είναι π.χ. ένα κομμάτι της πλώρης. Άλλη μια μέρα, άλλο ένα κομμάτι. Μετά η τιμονιέρα, η μηχανή, οι καμπίνες κλπ. Οι λίγοι που μαθαίνουν να οδηγούν μόνοι τους δεν τα δένουν εδώ κοντά...
Αν τους το ρίξουν και σε καμιά ξέρα, τους το αγοράζουν κοψοχρονιά για παλιοσίδερα. Ανταλλακτικά και τέτοια...
Είσαι καινούργιος ακόμη και δεν ξέρεις, του είπε ο φύλακας. Εγώ που βλέπω πως αλλάζουν χέρια τα σκάφη ένα έχω καταλάβει. Όσοι κερδίζουν στο χρηματιστήριο από τους τρίτους δεν είναι αυτοί που οι χρηματιστές αποκαλούν καλοί πελάτες. Δεν κάνουν τζίρο και άρα δεν αφήνουν προμήθειες.
Ούτε αυτοί που πλησιάζουν τους ιδιοκτήτες των μεγάλων σκαφών να αρπάξουν κάτι στη ζούλα...
Η υπομονή
Οι πολλοί νομίζουν ότι το μυστικό
βρίσκεται στις καλές πληροφορίες ή τις ακόμη καλύτερες
προβλέψεις. Αυτό είναι το λάθος. Το μυστικό βρίσκεται στην
υπομονή.
Αυτός είναι ο λόγος που οι εραστές των παραγώγων και των άλλων εργαλείων υψηλής μόχλευσης συχνότερα γίνονται «λίπασμα» παρά ευημερούν ως συνταξιούχοι της αγοράς, με άνετη διαβίωση.
Στα παράγωγα η παράμετρος χρόνος είναι αντίπαλος, ενώ στις μετοχές είναι σύμμαχος.
Κάποιος σχολίαζε τις προάλλες όταν αν έπαιζα παράγωγα θα είχα χάσει 3-4 Barings. Δεν αμφιβάλλω καθόλου... Γι’ αυτό και μιλάω πάντα για μετοχές και ποτέ για παράγωγα η margin. Ο κατέχων μετοχές τοις μετρητοίς έχει αντίπαλο το χρόνο. Ο επί πιστώσει τον κόσμο όλο...
Όταν λέω υπομονή δεν εννοώ αποκλειστικά την τακτική να επιλέγει κάποιος μια μετοχή την ώρα που έχει τα χρήματα διαθέσιμα αδιαφορώντας για το σημείο του χρηματιστηριακού κύκλου που βρίσκονται οι αγορές.
Αρκεί απλώς να αγοράζει κάποιος στην κάτω πλευρά κάθε κύκλου και να πουλά στην πάνω, χωρίς να ψάχνει για την καλύτερη τιμή και τα κέρδη θα είναι υψηλότερα από κάθε άλλη επένδυση.
Για χάρη του παραδείγματος...
Αυτός είναι ο λόγος που οι εραστές των παραγώγων και των άλλων εργαλείων υψηλής μόχλευσης συχνότερα γίνονται «λίπασμα» παρά ευημερούν ως συνταξιούχοι της αγοράς, με άνετη διαβίωση.
Στα παράγωγα η παράμετρος χρόνος είναι αντίπαλος, ενώ στις μετοχές είναι σύμμαχος.
Κάποιος σχολίαζε τις προάλλες όταν αν έπαιζα παράγωγα θα είχα χάσει 3-4 Barings. Δεν αμφιβάλλω καθόλου... Γι’ αυτό και μιλάω πάντα για μετοχές και ποτέ για παράγωγα η margin. Ο κατέχων μετοχές τοις μετρητοίς έχει αντίπαλο το χρόνο. Ο επί πιστώσει τον κόσμο όλο...
Όταν λέω υπομονή δεν εννοώ αποκλειστικά την τακτική να επιλέγει κάποιος μια μετοχή την ώρα που έχει τα χρήματα διαθέσιμα αδιαφορώντας για το σημείο του χρηματιστηριακού κύκλου που βρίσκονται οι αγορές.
Αρκεί απλώς να αγοράζει κάποιος στην κάτω πλευρά κάθε κύκλου και να πουλά στην πάνω, χωρίς να ψάχνει για την καλύτερη τιμή και τα κέρδη θα είναι υψηλότερα από κάθε άλλη επένδυση.
Για χάρη του παραδείγματος...
Η μετοχή της Εθνικής το 1986 ήταν στα
3,5 ευρώ. Το 1990 στα 7 και το 1995 στα 4. Το 1999
εκτοξεύθηκε στα 35 ευρώ για να πέσει το 2002 στα 6 και να
φτάσει πάλι το 2007 στα 35 ευρώ.
Ακόμη καλύτερα η μετοχή του Τιτάνα το 1986 ήταν στα 0,30 ευρώ προσαρμοσμένη με τα σημερινά δεδομένα. Το 1999 ήταν στα 2,5 και το 1999 στα 30 ευρώ. Το 2002 έπεσε στα 15 ευρώ και το 2007 ανέβηκε στα 45 ευρώ.
Αν κάποιος το 1986 έβαζε 100 σημερινά ευρώ στον Τιτάνα θα αγόραζε περίπου 333 μετοχές. Αν τις πούλαγε το 2007 θα εισέπραττε 14.985 ευρώ. Αν τις είχε πουλήσει το 1999 και τις είχε ξαναγοράσει το 2002 στις καλύτερες τιμές, η απόδοση θα ήταν 29.970 ευρώ. Επειδή όμως στις καλύτερες τιμές αγοράζουν μόνο οι ψεύτες ας μοιράσουμε τη διαφορά και ας πούμε ότι τα 100 ευρώ του 1986 θα ήταν 20.000 ευρώ το 2007. Ενώ σήμερα θα ήταν 3.660 ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι τα μερίσματα καλύπτουν τον πληθωρισμό, η απόδοση αυτή είναι 3.563%.
Φυσικά η μετοχή του Τιτάνα αποτελεί μια εξαιρετική περίπτωση. Στην περίπτωση της Εθνικής τα 100 ευρώ του 1986 θα είχαν γίνει 285 το 2009, ενώ το 2007 και το 1999 θα ήταν περίπου 1.000. Αν κάποιος πούλαγε το 1999 αγόραζε το 2002 και πούλαγε το 2007 θα είχε 5.800 ευρώ. Αν δεν αγόραζε και πούλαγε στις καλύτερες τιμές ας υποθέσουμε ότι θα είχε τα μισά. Ήτοι, τα 100 ευρώ να είχαν γίνει σε 23 χρόνια 2.900 ευρώ.
Φυσικά κάποιος θα υποστηρίξει το ρητό της κεφαλαιαγοράς. Οι αποδόσεις του παρελθόντος δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές, το οποίο είναι και αλήθεια. Αλλά από σήμερα μέχρι και τα επόμενα 23 χρόνια το μόνο που μπορεί να απειλήσει του μετόχους εταιρειών σαν τις παραπάνω είναι το 2032 να μην χτίζονται σπίτια και γεφύρια και να έχουμε επιστρέψει στο εμπόριο μέσω ανταλλαγής ειδών.
Ακόμη καλύτερα η μετοχή του Τιτάνα το 1986 ήταν στα 0,30 ευρώ προσαρμοσμένη με τα σημερινά δεδομένα. Το 1999 ήταν στα 2,5 και το 1999 στα 30 ευρώ. Το 2002 έπεσε στα 15 ευρώ και το 2007 ανέβηκε στα 45 ευρώ.
Αν κάποιος το 1986 έβαζε 100 σημερινά ευρώ στον Τιτάνα θα αγόραζε περίπου 333 μετοχές. Αν τις πούλαγε το 2007 θα εισέπραττε 14.985 ευρώ. Αν τις είχε πουλήσει το 1999 και τις είχε ξαναγοράσει το 2002 στις καλύτερες τιμές, η απόδοση θα ήταν 29.970 ευρώ. Επειδή όμως στις καλύτερες τιμές αγοράζουν μόνο οι ψεύτες ας μοιράσουμε τη διαφορά και ας πούμε ότι τα 100 ευρώ του 1986 θα ήταν 20.000 ευρώ το 2007. Ενώ σήμερα θα ήταν 3.660 ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι τα μερίσματα καλύπτουν τον πληθωρισμό, η απόδοση αυτή είναι 3.563%.
Φυσικά η μετοχή του Τιτάνα αποτελεί μια εξαιρετική περίπτωση. Στην περίπτωση της Εθνικής τα 100 ευρώ του 1986 θα είχαν γίνει 285 το 2009, ενώ το 2007 και το 1999 θα ήταν περίπου 1.000. Αν κάποιος πούλαγε το 1999 αγόραζε το 2002 και πούλαγε το 2007 θα είχε 5.800 ευρώ. Αν δεν αγόραζε και πούλαγε στις καλύτερες τιμές ας υποθέσουμε ότι θα είχε τα μισά. Ήτοι, τα 100 ευρώ να είχαν γίνει σε 23 χρόνια 2.900 ευρώ.
Φυσικά κάποιος θα υποστηρίξει το ρητό της κεφαλαιαγοράς. Οι αποδόσεις του παρελθόντος δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές, το οποίο είναι και αλήθεια. Αλλά από σήμερα μέχρι και τα επόμενα 23 χρόνια το μόνο που μπορεί να απειλήσει του μετόχους εταιρειών σαν τις παραπάνω είναι το 2032 να μην χτίζονται σπίτια και γεφύρια και να έχουμε επιστρέψει στο εμπόριο μέσω ανταλλαγής ειδών.
Είναι λογικό οι χρηματιστές και οι
σύμβουλοι χρηματιστηριακών επενδύσεων να γκρινιάζουν και να
επιστρατεύουν επιχειρήματα που αμφισβητούν το παραπάνω
σενάριο. Από κάποιον που μέσα στα επόμενα 23 χρόνια θα κάνει
100 συναλλαγές θα εισπράξουν πολύ λιγότερες προμήθειες σε
σχέση με κάποιον που θα κάνει 100 συναλλαγές το μήνα.
www.capital.gr
kostas.stoupas@capital.gr
Οι απόψεις και τα άρθρα που αναδημοσιεύονται δεν απηχούν απαραίτητα και τις απόψεις του web-master
www.capital.gr
kostas.stoupas@capital.gr
Οι απόψεις και τα άρθρα που αναδημοσιεύονται δεν απηχούν απαραίτητα και τις απόψεις του web-master